Pierwsze samodzielne powroty ze szkoły, treningu czy spotkania z przyjaciółmi to ważny krok dla nastolatka i rodzica. Warto wtedy porozmawiać o trasie, kontakcie w razie problemu oraz o tym, gdzie można poprosić o pomoc. Alarm osobisty dla nastolatka może być dodatkiem do takiego planu: pozwala szybko uruchomić głośny sygnał, który może przyciągnąć uwagę otoczenia.
Jako instruktorzy samoobrony zachęcamy do krótkich, spokojnych rozmów i ćwiczenia prostych zachowań. Samo wręczenie dziecku urządzenia nie nauczy go, kiedy go użyć ani co zrobić później.
Zacznij od wspólnego przejścia trasy
Przejdźcie razem drogę, którą nastolatek zwykle pokonuje. Wskażcie dobrze oświetlone przejścia, miejsca, w których można wejść po pomoc, i odcinki wymagające większej uwagi. Ustalcie, z kim dziecko może się skontaktować, jeśli spóźni się autobus, rozładuje się telefon lub ktoś zacznie je niepokoić.
Warto też przećwiczyć prostą wiadomość: „Jestem przy [miejsce], potrzebuję pomocy, zadzwoń do mnie”. Jeśli dziecko czuje zagrożenie, powinno móc skierować się do ludzi, zadzwonić do opiekuna albo poprosić konkretną osobę o wezwanie pomocy. W sytuacji wymagającej pilnej interwencji służy numer 112.
Jak działa alarm osobisty Hearo?
Hearo 2.0 ma formę niewielkiego breloka, który można przypiąć do plecaka lub torby. Według producenta wyjęcie zawleczki uruchamia sygnał o deklarowanej głośności 135 dB oraz migające światło. Po ponownym włożeniu zawleczki alarm się wyłącza. Urządzenie jest wielokrotnego użytku i ładowane przez USB-C.
Alarm nie dzwoni do rodzica ani na policję. Jego zadaniem jest zwrócenie uwagi ludzi w pobliżu. Dlatego warto ustalić z nastolatkiem, że po użyciu urządzenia nadal szuka bezpiecznego miejsca i kontaktuje się z dorosłym lub służbami, jeśli sytuacja tego wymaga.
Gdzie przypiąć alarm i jak ćwiczyć jego użycie?
Przypnijcie brelok tak, by dziecko mogło go znaleźć bez przekopywania plecaka. Sprawdźcie razem, czy nie przeszkadza podczas chodzenia i czy nie zahacza o inne przedmioty. Nastolatek powinien wiedzieć, jak wyjąć zawleczkę, jak wyłączyć urządzenie i że trzeba je co pewien czas naładować.
Próbę wykonajcie w spokojnych warunkach, z dala od uszu i po uprzedzeniu innych osób o możliwym głośnym sygnale. Następnie przećwiczcie całą krótką sekwencję: zauważam problem, kieruję się do ludzi, wołam o pomoc, kontaktuję się z opiekunem. Dzięki temu alarm staje się częścią konkretnego planu.
O czym jeszcze warto porozmawiać z nastolatkiem?
- Prawo do odmowy: dziecko może zakończyć rozmowę, która budzi dyskomfort, i odejść do bezpiecznego miejsca.
- Proszenie o pomoc: warto przećwiczyć głośne, konkretne zdania, np. „Potrzebuję pomocy. Proszę zadzwonić po policję”.
- Zmiana planu: jeśli trasa wydaje się niebezpieczna, nastolatek może zawrócić lub wejść do otwartego miejsca, w którym są ludzie.
- Widoczność na drodze: po zmroku przydają się elementy odblaskowe; alarm nie zastępuje ostrożności przy przechodzeniu przez jezdnię.
Jeżeli chcecie poćwiczyć te reakcje w praktyce, zobaczcie nasze zajęcia samoobrony dla młodzieży. Uczymy tam m.in. pracy głosem, stawiania granic i reakcji na zaczepki w bezpiecznych warunkach treningowych.
Kod WCSIB10 na alarm osobisty Hearo
Współpracujemy z marką Hearo. Jeżeli rozważasz alarm dla nastolatka, możesz sprawdzić opis produktu i skorzystać z kodu dla czytelników WCSiB. Przed zakupem porozmawiaj z dzieckiem o tym, czy będzie wygodnie nosić go przy sobie.
Najważniejsze: rozmawiajcie o sytuacjach, które mogą wydarzyć się po drodze, i ćwiczcie proszenie o pomoc. Alarm osobisty może ułatwić zwrócenie uwagi otoczenia, jeśli nastolatek wie, gdzie go nosi i jak go uruchomić.